Δημοσιεύθηκε στην Όταν Τα Ζώα Συζητούν

ΠΡΟΒΑΤΑ

Κυρ-Παντελή τους είδες τους καινούριους;

-Βρε, βρε καλώς την Φρόσω. Τι κάνεις μικρή;

-Εδώ, ήρεμα.. Τους είδες του καινούριους φύλακες;

-Άνθρωποι είναι! Ναι, τους είδα! Και; Τι έγινε;

-Άκουσα ότι αυτοί οι καινούριοι θα μας βγάζουν έξω κάθε μέρα για πάρα πολλές ώρες, όχι σαν τους προηγούμενους…

-Ε και τι μ’ αυτό; Αφού εσύ όλη μέρα μασουλάς και κοιτάς στο άπειρο…

-Εμ, τι να κάνω; Αυτή είναι ζωή! Για ‘σένα το λέω που χοροπηδάς όλη την ώρα σαν τον τρελό!

-Χοροπηδάω σαν τον τρελό γιατί έχω ζωντάνια! Κι άσε που κάνω τους ανθρώπους να γελάνε κι έχουν πολύ πλάκα όταν δείχνουν τα μικρούλια δοντάκια τους.

-Δεν φοβάσαι βρε κυρ-Παντελή που πας κοντά; Λένε πως αν μας πιάσουν δεν ξαναγυρνάμε.

-Κουταμάρες! Αυτά τα λένε οι κότες που δεν κάνουν τίποτ’ άλλο όλη μέρα απ’ το να κουτσομπολεύουν. Εμένα ποιος νομίζεις ότι με κουρεύει τόσα χρόνια; Πώς με κουρεύουν; Από μακριά; Είσαι μικρή ακόμα. Θα δεις όταν θα έρθει η ώρα που θα σε κουρέψουν κι εσένα.

-Χμμμ, σα να ‘χεις ένα δίκιο σ’ αυτό, δεν το είχα σκεφτεί! Λοιπόν κυρ-Παντελή, φαίνεται να ξέρεις πολλά.

-Ξέρεις γιατί;

-Γιατί;

-Γιατί δεν φοβάμαι και πάω κοντά για να τους γνωρίσω. Τέλοσπαντων, μεσημέριασε! Πάμε να βρούμε μια σκιά να ξαπλώσουμε λιγάκι.

-Ναι, πάμε. Κι εγώ δεν έχω σταματήσει να χασμουριέμαι.

-Σιγά το νέο μικρή…

-Ε, κυρ-Παντελή, μην με κοροϊδεύεις.

-Χαχαχαχα, καλά, καλά με συγχωρείς. Άντε, πάμε, έχει μια ωραία και μεγάλη βελανιδιά εκεί.

-Εντάξει. Σε συγχωρώ, πάμε.

* * *

-Σήκω μικρή.

-Τι έγινε;

-Πέρασε η ώρα και βγήκαν έξω και οι άνθρωποι.

-Αααααχ, ξεκουράστηκααα.

-Ναι, γιατί όλη μέρα έτρεχες…

-Αμάν βρε κυρ-Παντελή, όλο με πειράζεις. Να, ορίστε, πάμε να κάνουμε αυτά που κάνεις κι εσύ!

-Είσαι σίγουρη;

-Ναι! Αφού μπορείς να τα κάνεις εσύ που είσαι γέρος, τότε σίγουρα μπορώ κι εγώ που είμαι παιδί.

-Ε όχι και γέρος βρε Φρόσω. Απλά λίγο πιο σοφός… Τέλοσπαντων, πάμε!

-Τι κάνουμε;

-Δεν έχει συγκεκριμένα βήματα βρε Φρόσω, δεν είναι χορός. Ό,τι σου ‘ρθει κάνε.

-Τι εννοείς; Ό,τι θέλω;

-Μα φυσικά! Εμένα μου αρέσει να τρέχω και ξαφνικά να αρχίζω να χοροπηδάω με τα πίσω πόδια.

-Εμένα μου αρέσει να τρώω χορτάρι και να σκέφτομαι…

-Αλοίμονο!

-Πφφφ, καλά-καλά! Εγώ λέω να χοροπηδήσω με όλα μου τα πόδια.

-Τέλεια. Πάμε να δούμε!

-Μπεεεεεεεε, αυτό είναι τέλειο! Τώρα ξέρω γιατί το κάνεις κυρ-Παντελή!

-Είδες που σου είπα; Πάμε! Τρέξε προς όποια κατεύθυνση θέλεις. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε!

* * *

-Αχ, κουράστηκα κυρ-Παντελή και άρχισα να πεινάω.

-Εντάξει, εντάξει, φτάνει για σήμερα. Πάμε να μασουλήσουμε λίγο το σπίτι των ανθρώπων πριν φάμε τα χόρτα μας!

-Το σπίτι των ανθρώπων;

-Ναι, έχουν περίεργη γεύση οι τοίχοι τους!

-Όλο καινούρια πράγματα μαθαίνω από ‘σένα κυρ-Παντελή! Και σε είχα παρεξηγήσει…

-Με είχες παρεξηγήσει γιατί ακούς τις κακές γλώσσες. Απλά δεν μ’ ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι κι αυτό πάντα δίνει τροφή για κουτσομπολιό!

-Κι αν έρθουν οι άνθρωποι και μας διώξουν;

-Ε, θα πάμε πιο πέρα και καλά ότι φύγαμε και όταν δεν βλέπουν, επιστρέφουμε.

-Χαχαχα. Και θα το πιστέψουν;

-Ναι, δεν είναι και πολύ έξυπνα ζώα…

-Χμμμ! Καλός ο τοίχος και τα χόρτα αλλά θα ήθελα κάτι γλυκό.

-Αααα, τότε πάμε στο πίσω κτήμα που έχει τριανταφυλλιές!

-Αλήθεια μου το λες; Έχει τριανταφυλλιές; Αχ, κυρ-Παντελή μου με κάνεις τόσο ευτυχισμένη!!!

-Είδες; Άμα τρέχεις όλη μέρα σαν τον τρελό, ανακαλύπτεις όλο και καινούρια πράγματα.

-Μα εκεί κι αν δεν θα μας αφήσουν οι άνθρωποι..

-Μην ανησυχείς. Θα πας εσύ κι εγώ θα τους αποσπάσω την προσοχή κι ακόμα κι αν σε πιάσουν θα κάνεις αυτό που είπαμε, θα απομακρυνθείς και μετά από λίγο θα πας πάλι πίσω!

-Και πώς θα τους αποσπάσεις την προσοχή;

-Θα μασουλήσω τα ρούχα τους!

-Τι θα κάνεις;

-Θα μασουλήσω τα ρούχα τους! Όταν κάθονται και πίνουν τον καφέ τους, πάω κοντά κι όλο θέλουν να με χαϊδέψουν! Δαγκώνω κι εγώ λοιπόν τα ρούχα τους αφού είναι τόσο κοντά…

-Γιατί; Και τι είναι τα ρούχα;

-Το έκανα μια φορά από περιέργεια να δω τι είναι αυτό το παράξενο δέρμα κι άκουσα που έλεγαν πως είναι ρούχα και τα φοράνε για προστασία. Όταν τα δάγκωσα λοιπόν, άρχισαν να γελάνε και να δείχνουν τα μικρά τους δόντια κι όπως σου είπα, είναι πολύ αστεία..

-Και από τι προστατεύονται με αυτά τα…ρούχα;

-Από την φύση λέει…

-Γιατί; Τι τους έκανε η φύση;

-Δεν ξέρουν πως να φερθούν μικρή μου οι άνθρωποι στην φύση.

-Γιατί; Αφού ζώα είναι κι αυτοί.

-Ναι, ζώα είναι αλλά το έχουν ξεχάσει!

-Χαχαχαχα, τι τρέλες λες βρε κυρ-Παντελή; Πώς ξέχασαν ότι είναι ζώα;

-Όπως ξέχασες εσύ ότι μπορείς να κάνεις πολλά παραπάνω από το να τρως χόρτα. Μόνο που αυτοί το ξεχάσαν για παααάρα πολλά χρόνια.

-Αλήθεια; Αχ, τους καημένους! Ωχ, νάτοι, πάνε να πιουν τον καφέ τους! Πάω στις τριανταφυλλιές, απασχόλησέ τους…

-Εντάξει. Και μην φοβάσαι! Όπως είπαμε..

-Έγινε. Α, κυρ-Παντελή;

-Τι έγινε μικρή; Όλο απορίες είσαι σήμερα…

-Μια τελευταία… Όταν μας κουρεύουν, πονάει;

-Όχι βέβαια!

-Και τι το κάνουν όλο αυτό το μαλλί;

-Αυτό είναι δύο απορίες! Το παίρνουν και το κάνουν διάφορα.. Άλλες φορές το κάνουν χαλί για να πατάνε πάνω, κουβέρτες για να σκεπάζονται και ρούχα! Για να μην κρυώνουν λέει…

-Παίρνουν το μαλλί μας και το βάζουν πάνω τους; Μου φαίνεται πως είναι παράξενα ζώα οι άνθρωποι κυρ-Παντελή…

-Ναι μικρή, είναι πολύ παράξενα ζώα οι άνθρωποι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s