Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;

Γιαγιά

“Έλα να γράψεις μια μέρα τις παροιμίες που σου λέω. Ξέρω πολλές! Θα έχεις κάτι από ‘μένα να σου μείνει”, μου λέει συχνά η γιαγιά μου.

Αχ βρε γιαγιά, πότε θα καταλάβεις πως δεν είναι αυτά που θα μου μείνουν; Δεν θα έχω από εσένα τα λόγια άλλων μα τα δικά σου.

Αυτά που θα μου μείνουν είναι αυτά που κουβαλάω κάθε μέρα μέσα μου…

Τη φωνή σου όταν μου τραγουδούσες ενώ ήμασταν αγκαλίτσα για να ηρεμήσω.

Τα παραμύθια που μου έλεγες για να μάθω κι ας μην μάθαινα ποτέ…

Τα βράδια που κοιμόμασταν παρέα.

Τις φωνές που μου έβαζες για να μάθω να είμαι σωστή.

Τα αμέτρητα “σ’ αγαπώ” και “να προσέχεις”.

Τα “ευχαριστώ” απλά επειδή σε θυμήθηκα.

Τα φαγητά σου που έχουν τόση αγάπη μέσα που και να κάνω επακριβώς την συνταγή ποτέ δεν θα βγει η ίδια.

Οι αγκαλιές σου! Τόσες και τόσες πολλές…

Τα φιλιά σου, ο θαυμασμός σου και η ενθάρρυνσή σου σε κάθε μου βήμα.

Το αγαπημένο μου ύφος όταν νομίζεις πως μ’ έπιασες να λέω ψέματα ή να έχω κάνει σκανταλιά ακόμα και τώρα που έχω πατήσει τα 30.

Αχ βρε γιαγιά, δεν με νοιάζουν τα λόγια των άλλων, τα δικά σου με νοιάζουν! Αυτά έχουν την μεγαλύτερη σημασία για ‘μένα. Την δική σου ζωή θέλω να καταγράψω κι άσε τους άλλους να λένε… Εσύ; Εσύ τι λες γιαγιάκα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s