Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;

Something to fill the hole

Μιας και ξεκινήσαμε το παιχνίδι με τα ορχηστρικά ας το συνεχίσουμε. Ακόμα ένα κομμάτι από του Χρήστου από τους «Γλαρόλυκους» και η ιστορία που «εμπνεύστηκα» ακούγοντάς το. Θα πρότεινα να πατήσετε play και μετά να ξεκινήσετε να διαβάζετε. Εγώ τουλάχιστον έτσι το έγραψα… Είναι διαφορετική εμπειρία. 😉

 

Ξεκίνησαν να πάνε μια κοντινή εκδρομή. Ήταν κάτι που τους άρεσε να κάνουν συχνά σαν παρέα. Ο καιρός ήταν ιδανικός εκείνη την μέρα κι έτσι μπορούσαν ν’ απομακρυνθούν όσο ήθελαν και να πάνε όπου τους βγάλει ο δρόμος. Καθώς προχωρούσαν με τ’ αμάξι παρατηρούσαν τα τοπία ν’ αλλάζουν από το αυστηρό ύφος της πόλης, στ’ όμορφο τοπίο της φύσης όπου άλλες φορές τους δημιουργούσε συναισθήματα γαλήνης και ηρεμίας κι άλλες ένα δέος για τη δύναμη της φύσης.

Πού και πού έβλεπαν σκόρπια παρατημένα κτίσματα. Σε κάθε τους “εξόρμηση” θα εξερευνούσαν κάποιο από αυτά. Τους έκανε εντύπωση η ιστορία που απέπνεε κάποιο μέρος με τα καθημερινά πράγματα, σκορπισμένα και αραχνιασμένα. Μ’ εκείνα τ’ αντικείμενα που δεν τα κατάφεραν στην όποια μετακόμιση, σε μια αλλαγή ζωής ή σε κάποιο θάνατο ίσως. Ήταν σαν να έπαιρναν μέρος σε μια ανάμνηση κάποιου ανθρώπου που δεν θα γνώριζαν ποτέ. Σαν να “έκλεβαν” στιγμές από την καθημερινότητα ενός ξένου.

Ένα από αυτά ήταν το σπίτι που τους έκανε εντύπωση εκείνη την ημέρα. Απέξω φαινόταν ολοκληρωμένο, όχι σαν κάτι οικοδομές που έβλεπαν ανά καιρούς, αν και ήταν φανερά ακατοίκητο εδώ και πολύ καιρό.

Στο μπροστινό μέρος είχε μια μεταλλική πόρτα η οποία οδηγούσε σε μια αυλή γεμάτη χόρτα δεξιά κι αριστερά. Ήταν σαφές πως κάποτε υπήρχαν λουλούδια, ίσως και κάποια λαχανικά, σ’ εκείνο το σημείο δίνοντας χρώμα στην αυλή και καλωσορίζοντας τους επισκέπτες του σπιτιού.

Ακριβώς στη μέση ήταν στρωμένο με τσιμέντο ένα δρομάκι τ’ οποίο είχε μια υπέροχη σκιά χάρη στην κληματαριά που δέσποζε από πάνω του. Όταν το ακολούθησαν με το βλέμμα τους είδαν μια αυλή με το τραπέζι και τις καρέκλες σκουριασμένα και ταλαιπωρημένα από τον καιρό.

Συμφώνησαν όλοι μαζί πως αυτό ήταν το σπίτι που θα εξερευνούσαν αυτή τη φορά. Έπρεπε μόνο να είναι προσεκτικοί γιατί ήταν πλέον απόγευμα και δεν θα έβλεπαν πολύ καλά.

Μπήκαν σιγά-σιγά θαυμάζοντας το καθετί που έδινε κάποια ένδειξη για εκείνες τις μέρες που το σπίτι αυτό είχε ζωή. Καθώς όμως πέρασαν την αυλή και φτάσανε στην κεντρική πόρτα του σπιτιού κοντοστάθηκαν όλοι μαζί. Ήταν θα έλεγε κανείς κάπως…. επιβλητικό. Κοιτάχτηκαν και γέλασαν αμήχανα μεταξύ τους. Κανείς δεν παραδέχτηκε πως στιγμιαία το ξανασκέφτηκε για το αν έπρεπε να μπουν μέσα.

Ανοίξανε τους φακούς τους και έσπρωξαν την πόρτα η οποία ήταν ήδη μισάνοιχτη σαν να είχαν μπει κι άλλοι πριν από αυτούς και να μην έκαναν τον κόπο να προστατεύσουν το σπίτι από άλλους εισβολείς. Μπαίνοντας μέσα είδαν ένα σπίτι κανονικό ως προς το μέγεθος παρά την μεγάλη αυλή, μ’ ένα σαλόνι τ’ οποίο ήταν ενιαίο με την κουζίνα, ένα μπάνιο στο βάθος και μια μικρή εσωτερική σκάλα που οδηγούσε, όπως ανακάλυψαν αργότερα, σε δύο υπνοδωμάτια στον πάνω όροφο.

Στο σπίτι είχαν απομείνει κάποια αντικείμενα τα οποία ταίριαζαν στο κάθε δωμάτιο. Μια κουτάλα και δυο πιρούνια στην κουζίνα, μια παλιά εφημερίδα στο σαλόνι, μια οδοντόβουρτσα στο μπάνιο κι άλλα μικρά πράγματα τα οποία έδειχναν πως κάποτε σε αυτό το σπίτι υπήρχε ζωή. Ο κάθε χώρος ήταν σαν μια μακρινή ανάμνηση μιας οικογένειας.

Το παράξενο ήταν πως είχε όλα τα έπιπλα τα οποία μάλιστα ήταν και τα πιο “ταλαιπωρημένα” απ’ οτιδήποτε άλλο εκεί μέσα. Σαν να πήρε κάποιος όλα τα καθημερινά αντικείμενα αλλά ν’ άφησε όλα τα έπιπλα. Μάλιστα σχολίασαν πως ίσως κάποιος είχε κλέψει τ’ αντικείμενα που μπορούσε να κουβαλήσει αφότου είχαν φύγει οι κάτοικοι του σπιτιού, γι’ αυτό και βρήκαν μισάνοιχτη την πόρτα όταν μπήκαν.

Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, η αίσθηση που είχαν στην είσοδο επέστρεψε και μάλιστα πολύ πιο έντονα αυτή τη φορά. Κάτι παράξενο είχε συμβεί εκεί. Δεν φαίνεται να είχε κανείς την πρόθεση να μείνει ακατοίκητο το σπίτι. Και πράγματι στα δωμάτια ήταν όλα όσα θα περίμενε κάποιος να βρει σ’ ένα κατοικήσιμο σπίτι. Κρεβάτια, ρούχα, παιχνίδια, ακόμα και ανοιγμένα σχολικά βιβλία με μισοτελειωμένες ασκήσεις.

Όταν μπήκαν μέσα στο πρώτο δωμάτιο άρχισαν να κινούνται πιο αργά μιας και πλέον έξω είχε σκοτεινιάσει κι έπρεπε να προσέχουν. Η αλήθεια είναι πως κανείς τους δεν ένιωθε πλέον άνετα και ξέγνοιαστα.

Κάποια στιγμή καθώς σχολίαζαν τ’ αντικείμενα στο δωμάτιο άκουσαν μια γυναικεία φωνή. Ήταν όμως τόσο απόκοσμη όσο και φευγαλέα. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους κι επιβεβαίωσαν με αυτόν τον τρόπο πως δεν το φαντάστηκαν. Όλοι την άκουσαν. Φυσικά κανένας δεν παραδέχτηκε το πόσο φοβήθηκε και είπαν να συνεχίσουν την εξερεύνησή τους. Μόνο που τώρα ασυναίσθητα ήρθαν ο ένας πιο κοντά στον άλλον και οι κινήσεις τους ήταν πιο αργές και συγκεντρωμένες.

Η ατμόσφαιρα τους φαινόταν όλο και πιο “βαριά”. Μπήκαν στο επόμενο δωμάτιο όπου πλέον άκουσαν πιο καθαρά τη γυναικεία φωνή. Και πιο συχνά…. Κάτι φώναζε, κάτι έλεγε και όσο κι αν είχαν φοβηθεί, τους είχε καθηλώσει η περιέργεια. Άλλωστε ήταν όλοι μαζί. Είχαν ο ένας τον άλλον. Τι θα μπορούσε να τους συμβεί αν ήταν ενωμένοι;

Πήγαν προς τον καθρέφτη που δέσποζε στη μέση του τοίχου. Το μοναδικό αντικείμενο σε αυτό το σκονισμένο σπίτι που φαινόταν περιποιημένο, σαν να το χρησιμοποιεί κάποιος ακόμα. Ήταν ορθογώνιος με χρυσό πλαίσιο, στ’ οποίο ήταν σκαλισμένες διάφορες παράξενες μορφές και πολύ διαφορετικός από το υπόλοιπο σπίτι. Σαν να μην είχε αγοραστεί με τα υπόλοιπα αντικείμενα.

Σταθήκανε εκεί και οι τρεις. Κοιτάξανε τον καθρέφτη και πάψανε να μιλάνε, να κινούνται, ν’ αναπνέουν…
Το τελευταίο πράγμα που άκουσαν ήταν η φωνή της γυναίκας: “Φύγετε! Μην κοιτάξετε στον καθρέφτη. Εδώ ζει ο συλλέκτης των ψυχών.”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s