Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;

Και αν…

Όταν δεν έχεις έμπνευση (ή χρόνο για να γράψεις), ψαχουλεύεις στα παλιά. Ένα αρκετά παλιό κείμενο λοιπόν, που δεν ξέρω καν αν είχε βγει ποτέ προς τα έξω. Μάλλον ήρθε η ώρα να πετάξει τις αράχνες από πάνω του.

Κι αν σου έλεγα πως σε αγαπάω;
Κι αν σου έλεγα πως μόνο εσένα ονειρεύομαι τα βράδια;
Κι αν δεν ακολουθούσα τον ασφαλή δρόμο;
Κι αν δεν φοβόμουν;
Κι αν με ακολουθούσες στα όνειρα;
Κι αν με έκανες να αισθανθώ και πάλι ζωντανή;
Κι αν ερωτευόμουν μετά από τόσα χρόνια;
Κι αν τολμούσα;

Μα κι αν σε έχανα;
Κι αν όλα καταστρέφονταν;
Κι αν στο τέλος έμενα πάλι μόνη;
Κι αν φοβόμουν;
Κι αν δεν έκανα ούτε ένα βήμα μπροστά;
Κι αν έμενα στην σταθερότητα μου;
Κι αν δεν γινόταν τίποτα να ταράξει τα ήσυχα κι ανιαρά νερά μου;
Κι αν δεν τολμούσα;

Και αν…

Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;

Απαγορευμένος έρωτας

Η σελίδα 121 λέξεις, έκανε πρόσφατα έναν διαγωνισμό με θέμα τον απαγορευμένο έρωτα. Κι επειδή το μυαλό μου αυτόν τον καιρό είναι παντού και πουθενά, έγραψα το κείμενο αλλά δεν το έστειλα ποτέ… Το ανεβάζω λοιπόν εδώ κι ελπίζω να σας αρέσει. Χαζολογήστε και την παραπάνω σελίδα, έχει όμορφα πραγματάκια.

Συνέχεια ανάγνωσης «Απαγορευμένος έρωτας»

Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;,Τι; Σκέτα; Βάλε λίγο μουσική.

Lonely Existence

Συνεχίζουμε τις ιστορίες με μουσική! Να τονίσω για ακόμη μια φορά πως είναι τελείως διαφορετική «εμπειρία» εάν ακούτε το κομμάτι όσο διαβάζετε. Ειδικά για το παρακάτω κείμενο, νομίζω πως είναι σημαντικό. Δίνει άλλη αίσθηση…

Αν σας αρέσουν τα κομμάτια, περάστε κι από την σελίδα του φίλου μας του Χρήστου από τους Γλαρόλυκους και πείτε ένα γεια, δείτε τα υπέροχα κείμενά του (γιατί ναι, τρομάρα του, έχει ταλέντο σε διάφορους τομείς ο σκασμένος, μην αφήσει κάτι για τους υπόλοιπους.. :P) και γενικά πλοηγηθείτε και δεν θα χάσετε.

Εγώ θα πω απλά ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου εμπιστεύεται την μουσική του για να συνοδεύει τις ιστορίες που μ’ εμπνέει να γράψω. Thank you φίλε. 😉

Συνέχεια ανάγνωσης «Lonely Existence»