Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;

Και αν…

Όταν δεν έχεις έμπνευση (ή χρόνο για να γράψεις), ψαχουλεύεις στα παλιά. Ένα αρκετά παλιό κείμενο λοιπόν, που δεν ξέρω καν αν είχε βγει ποτέ προς τα έξω. Μάλλον ήρθε η ώρα να πετάξει τις αράχνες από πάνω του.

Κι αν σου έλεγα πως σε αγαπάω;
Κι αν σου έλεγα πως μόνο εσένα ονειρεύομαι τα βράδια;
Κι αν δεν ακολουθούσα τον ασφαλή δρόμο;
Κι αν δεν φοβόμουν;
Κι αν με ακολουθούσες στα όνειρα;
Κι αν με έκανες να αισθανθώ και πάλι ζωντανή;
Κι αν ερωτευόμουν μετά από τόσα χρόνια;
Κι αν τολμούσα;

Μα κι αν σε έχανα;
Κι αν όλα καταστρέφονταν;
Κι αν στο τέλος έμενα πάλι μόνη;
Κι αν φοβόμουν;
Κι αν δεν έκανα ούτε ένα βήμα μπροστά;
Κι αν έμενα στην σταθερότητα μου;
Κι αν δεν γινόταν τίποτα να ταράξει τα ήσυχα κι ανιαρά νερά μου;
Κι αν δεν τολμούσα;

Και αν…