Δημοσιεύθηκε στην Πώς σου ήρθε αυτό;

Και αν…

Όταν δεν έχεις έμπνευση (ή χρόνο για να γράψεις), ψαχουλεύεις στα παλιά. Ένα αρκετά παλιό κείμενο λοιπόν, που δεν ξέρω καν αν είχε βγει ποτέ προς τα έξω. Μάλλον ήρθε η ώρα να πετάξει τις αράχνες από πάνω του.

Κι αν σου έλεγα πως σε αγαπάω;
Κι αν σου έλεγα πως μόνο εσένα ονειρεύομαι τα βράδια;
Κι αν δεν ακολουθούσα τον ασφαλή δρόμο;
Κι αν δεν φοβόμουν;
Κι αν με ακολουθούσες στα όνειρα;
Κι αν με έκανες να αισθανθώ και πάλι ζωντανή;
Κι αν ερωτευόμουν μετά από τόσα χρόνια;
Κι αν τολμούσα;

Μα κι αν σε έχανα;
Κι αν όλα καταστρέφονταν;
Κι αν στο τέλος έμενα πάλι μόνη;
Κι αν φοβόμουν;
Κι αν δεν έκανα ούτε ένα βήμα μπροστά;
Κι αν έμενα στην σταθερότητα μου;
Κι αν δεν γινόταν τίποτα να ταράξει τα ήσυχα κι ανιαρά νερά μου;
Κι αν δεν τολμούσα;

Και αν…

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Ανακοίνωση!!!

Όχι ακριβώς αλλά έπρεπε να σας τραβήξω την προσοχή!  😛
Επειδή είσαστε πολλοί εδώ μέσα που γράφετε υπέροχα κείμενα είπα να σας πω για το καινούριο εγχείρημα που ξεκίνησε μήπως και σας ενδιαφέρει:
Συνέχεια ανάγνωσης «Ανακοίνωση!!!»

Δημοσιεύθηκε στην Co-Stories

Το Kορίτσι

Πω, πωωωωωωωωωωωωω τι σας έχω; Λοιπόν, λοιπόν… Είμαι πολύ ενθουσιασμένη γι’ αυτή την ιστορία γιατί είναι σε συνεργασία με τον Χρήστο από τους Γλαρόλυκους και ξεκίνησε ως παιχνίδι το οποίο έχει ως εξής:

Γράφει μία παράγραφο ο ένας κι αφήνει τον άλλον να γράψει την επόμενη δημιουργώντας μια ιστορία που κανείς μας δεν ξέρει πού θα καταλήξει παρά μόνο όταν φτάσει στο τέλος της.

Αυτή είναι η πρώτη μας «κοινή» ιστορία λοιπόν (κι ελπίζω όχι η τελευταία). Enjoy!

Συνέχεια ανάγνωσης «Το Kορίτσι»